حق و صبر

ناصر پورپیرار علیرغم  سعی وافری که مصروف نموده تا به لطایف الحیل  ضمن معرفی خود بعنوان کاشف راز!! واقعه پوریم ، تمامی داشته های ادبی، علمی ، تاریخی و ... این سرزمین را لگدمال  اندیشه های مغرضانه خود نماید، مدتهاست در ساده ترین زمینه موضوع مورد مناقشه ( زمان وقوع  پوریم ) که در واقع  می تواند نقطه آغازین یک مطالعه جامع و بی طرفانه پیرامون ابعاد مختلف قضیه باشد، وامانده و لذا هر روز مجبور می گردد در اثر برخورد با واقعیاتی جدید و  کاملا مغایر با دیدگاههای غیر علمی اش ، ضمن چرخشی از سر اجبار، گفته های پیشین خود را در مورد این مسئله مهم  تغییردهد. مسئله ای  که تمامی اظهارنظرات دیگر او را پیرامون حادثه مذکور تحت الشعاع قرار داده و از سکه اعتبار انداخته است .

وی یکبار اینچنین قاطعانه و مطمئن حادثه مذکور را به دوران حکومت مشترک!! داریوش و خشایارشا  نسبت می دهد و مدعی می شود که از ۱۵ مسیر جداگانه !!! می تواند به اثبات برساند که کشتار پوریم در زمان حکومت مشترک داریوش و خشایارشا اتفاق افتاده است:

آقاي تركي، من تنها منكر وجود سلمان نبوده‌ام، مطلب وسيع‌تر از آن است كه پنداشته‌ايد: نوشته‌ام سلمان هم جزئي از محتويات بسته بندي دروغي است كه يهوديان درباب هستي ايران پيش از اسلام، به فرهنگ منطقه تحويل داده‌اند، زيرا اكنون مي‌توانم لااقل از پانزده مسير جداگانه اثبات كنم كه پس از نسل كشي كامل مردم شرق ميانه، به وسيله يهوديان، در پايان حكومت مشترك داريوش اول و خشايارشاه ، كه تورات از آن با عنوان قتل عام پوريم ياد مي‌كند، به درازاي ۱۲۰۰ سال، يعني تا ظهور اسلام، جنبنده‌اي در جغرافياي فرضي ايران زندگي نمي‌كرده است ( پاسخ ناصر پورپیرار به مقاله دکتر ترکی، خردنامه همشهری شماره شهریور 1385)

و بار دیگر ناچار می شود برای تزئین سفره ای که در برهوت منطق و تعقل  خویش برای سور دادن به ددان خونخوار دشمن این سرزمین فرش کرده بکوشد بر اساس پاره ای تجزیه و تحلیلات شخصی و بعضا مضحک ،از متن و تصاویر کتیبه بیستون بعنوان اطعمه ای  دیگر جهت سیراب نمودن اشکم این نفرین شدگان ابدی استفاده نماید و ضمن  فراموشی ۱۵ مسیر ادعایی !!! حادثه مذکور را با کمال تعجب به زمان حکومت داریوش ربط دهد.

آیا بیان بی لگام داریوش در بیستون و به ویژه بی پروایی او در قبول اقدام به کثیف ترین شکنجه های نوع ابوغریبی، حقه ای است که یهودیان نسبت به دستمزد بگیران پیشین خویش، پس از پایان پروژه ی پوریم و بی نیازی به آنان سوار کرده و برای انتقال آدم کشی قوم خود به دوش  داریوش هخامنشی تدارک دیده اند؟!! ( ناصر پورپیرار/ ایران شناسی بدون دروغ ۴۹ )

و  یا :

اينک حجت بر همه تمام است. ديگر می‌دانيم که يهوديان در اواخر دوران داريوش اول، و آن زمان که دفاع جمعی، سراسری و متحدانه‌ی اقوام شرق ميانه، متجاوزين هخامنشی را به آستانه‌ی شکست کامل کشانده بود و به تصريح تورات، مردم ممتاز منطقه‌ی ما، پيش شرط اين شکست را، قتل عام همزمان يهوديان خزيده در ميان اقوام اين خطه تشخيص داده بودند، يهوديان و باز هم به تصريح تورات، با سود بردن از شبکه‌ی اطلاعاتی پنهان خويش و پس از آگاهی از اين نيت جمعی، تصميم به پيش دستی می‌گيرند و با کمک عوامل نظامی هخامنشی، در يک يورش و شبيخون برنامه ريزی شده‌ی منظم و کودتا‌گونه‌ی پر از سبعيت، چنان که الگوی تمام کودتاهای پس از پوريم شده است، نخست سازمان‌های رهبری و برجستگان و هدايت کنندگان اقوام و سپس در آشفتگی و هراس به وجود آمده‌ی بعدی، فرد فرد زندگان ساکن سراسر شرق ميانه را، در اقدام پليدی که خود پوریم نام داده‌اند، قتل عام می‌کنند. ( ناصر پورپیرار/ وب لاگ حق و صبر / سلسله مقالاتی پیرامون ادله پوریم )  

 آیا دیگر می توان با خیال راحت خشایارشا را از جرم دخالت درحادثه پوریم تبرئه شده تلقی نمود و طبق ادعای تازه جناب پورپیرار زمان وقوع این حادثه را اواخر دوران حکومت داریوش اول دانست یا خیر ؟ ( این پسوند اول هم که جناب پورپیرار بعد از نام داریوش قرار داده است حکایت جالبی دارد و می تواند بعنوان نشان دیگری از بی دقتی مشتعل و کم سوادی مستمر ایشان قلمداد شود. زیرا اگر ایشان معتقدند پوریم درزمان داریوش اول رخ داده و منجر به قتل عام همه ساکنین ایران زمین شده ، پس قاعدتا نمی بایست قائل به وجود داریوش دوم و یا سومی باشند. لذا کاربرد لقب یا پسوند اول بعد از نام داریوش محمل عقل و منطق نمی یابد. هرچه باشد ایشان بعنوان یک تاریخشناس آگاه !!! می بایست به این نکات ظریف توجه بیشتری نمایند همانگونه که به دماغ عقابی و ریش و پشم  نگاره های بیستون توجه ویژه مبذول نموده اند )  

در کتیبه صورت ندینتبیره به استثنای قسمت گوش، کاملا سالم مانده است. شباهت بسیار زیاد او به شیوخ و عشیره نشینان عرب کنونی، با آن دماغ عقابی و ریش پیش آمده، ............. ( ناصر پورپیرار/آشنایی با ادله و اسناد رخ داد پوریم ۴۹) 

و اما خیر !! گویا این ماجرا ختم بخیر نمی شود که نمی شود . ناصرخان پورپیرار مکاشفه !! تازه ای می نماید. او اینبار ضمن نفی کلیه اظهارات قبلی در باب زمان وقوع پوریم ، این حادثه را به زمان  حکومت خشایارشا  نسبت  می دهد:

پس ابتدا به بررسی کتیبه های خشایارشا در تخت جمشید و سپس  آن چند سنگ نوشته ی منتسب به داریوش بپردازم، که تمامی آن ها را با قصد وارد کردن او به تخت جمشید و اختراع زورکی سلسله و امپراتوری قلابی هخامنشی، دردوران اخیر فراهم کرده اند سلسله ای که از پس پوریم، یعنی در دوران سلطه خشایارشا، دیگر نشانه ی تاریخی ندارند (  ناصر پورپیرار / مدخلی بر ایرانشناسی بدون دروغ 57 مورخ 13/2/86 )

جناب پورپیرار !!

لطف فرموده در وسط  این معرکه روشن فرمائید تکلیف خوانندگان آثار شما با آنهمه ادعاهای نغز و موشکافانه ای !! که طی چندین مقاله پیرامون متن و تصاویرکتیبه بیستون بعنوان یکی از اسناد و ادله مهم !!  وقوع پوریم  داشتید چیست؟

 حضرتعالی تا چند روز پیش به شدت و غلظت ادعا می فرمودید که کتیبه بیستون را یهودیها حجاری نمودند تا قتل عام پوریم را به گردن مزدبگیر سابق خود داریوش هخامنشی بیاندازند !! حال اساسا در مورد  زمان شناسی دوران حیات و حضور و سلطنت داریوش هم اظهار بی اطلاعی می فرمائید !!!   

اگر داریوش را پدر خشایارشا شمرده اند و تاریخ تسلط او را قریب چهل سال بر خشایارشا مقدم گرفته اند، ولی در همه جا سخن گوی ساخت تخت جمشید را خشایارشا می بینیم، پس طبیعی است که داریوش در تدارک مجموعه ی تخت جمشید غایب شناخته شود. بدین ترتیب، در یک بررسی عاقلانه و با برداشت از متن این کتیبه ها زمان شناسی دوران حیات و حضور و سلطنت داریوش نا ممکن می شود.( ناصر پورپیرار/ ایران شناسی بدون دروغ ۵۸ مورخ16/2/86)

چگونه ممکن است داریوش را عامل اجرای پوریم برشمرد و ادعا کرد پس از کشتار مذکور تمامی یهودیان به اورشلیم و سپاهیان هخامنشی به سرزمین خزران گریخته اند و درایران زمین حتی جنبنده ای بر جای باقی نماند ، اما در جای دیگری  ادعا نمود پس از مرگ داریوش فرزند او ( خشایارشا ) به ساخت کاخ و کتیبه در تخت جمشید مشغول بود :

بیرون از باور تبلیغاتی موجود، در تخت جمشید اثری از حضور داریوش دیده نمی شود و در حالی که از خشایارشا در نقاط مختلف تخت جمشید، قریب پانزده کتیبه ی قابل تایید می شناسیم ( ناصر پورپیرار/ ایران شناسی بدون دروغ 58 مورخ 16/2/86)

 آیا خنده دار نیست که حضرتعالی در پاسخ به آقای دکتر ترکی از حکومت مشترک داریوش و خشایارشا با حق به جانبی تمام سخن می رانید ولی در جای دیگر چنین می نویسید:

اگر گمان کنیم که پدر و پسر کار ساخت ابنیه ی تخت جمشید را به اشتراک وهمزمان ازاین که در همه جای تخت جمشیدخشایارشا راوی فنی و رسمی ساخت و ساز ابنیه هاست، خود به خود حضور داریوش را از تخت جمشید حذف و کار خانم کخ را دشوار می کند که مجبور است نام کتاب اش را به «از زبان خشایارشا» تغییر دهد!!( ناصر پورپیرار/ایران شناسی بدون دروغ 58 مورخ 16/2/86)

ناصر پورپیرار طبق عادت مالوف که همانا اظهارفضل نسنجیده و خام پیرامون هر موضوع و مطلبی است طی مقاله ای که به تاریخ 7/1/86 در وب لاگ خویش نصب نموده ضمن حمله شدید به شعر فارسی و شعرای عالیمقام آن، از سر جهل و عناد تهمت وارد آورده که تراوشات فکر و احساس این شعرا معطوف به هدفی نبوده مگر مقابله با دین و التجا و ژناه بردن مردم به خرافات !! . 

وی  شاهد سخنان نابخردانه خود را یک بیت شعر منتسب به مولانا  قرار داده است ( ما ز قرآن مغز را برداشتیم / پوست را پیش خران بگذاشتیم ) که هر کارشناس آگاهی نیک می داند به حتم از مولوی نیست زیرا که در هیچ یك از نسخ معتبر مثنوی نیامده است.

اگر بگویم که شعر فارسی ، از مقام خیام تا مولانا، جز مقابله با دین و التجای به خرافات وظیفه ای به دوش نمی برد و مولانا، که جهان را تصنعا و با تبلیغ، از آوای او آکنده اند و در کلیساها هم چندی است که مولانا می خوانند، حق دارد و هنر می کند و اسرار می گشاید، اگر که می سراید: ما ز قرآن مغز را برداشتیم / پوست را پیش خران بگذاشتیم .                       
و چون بپرسی که پوست خر خور قرآن، که مولانا می گوید، کدام آیه ی الهی است و خران کیان اند، فراوان کهنه اندیشان نشئه پسند ( !!!) به خروش می روند که در و دیوار نان دانی ما، که مفاخر ملی می خوانند، فرو می ریزی ... ( ایران شناسی بی دروغ و بی نقاب ۴۵ - ناصر پورپیرار )

در اینجا برای اطلاع بیشتر خوانندگان صاحب ذوق از عمق عنادورزی جاهلانه ناصر پورپیرارنسبت به دنیای شعرفارسی و شعرای بلند مرتبه آن ، توجه آنان را به  چند نکته مهم پیرامون رابطه  تنگاتنگ موجود میان اشعار مولانا  و قرآن جلب می کنم :

تا قیامت می‌زند  قرآن ندا

ای گروهی جهل را گشته فدا

كه مرا  افسانه می‌پنداشتید

تخم طعن و  کافری می‌كاشتید

خود بدیدید آن كه طعنه می‌زدید

كه شما فانی و افسانه بدید

من كلام حقم و قائم بذات

قوت جان جان و یاقوت زکات

نورخورشیدم فتاده بر شما

لیك از خورشید ناگشته جدا

نك منم ینبوع آن آب حیات

 تا رهانم عاشقان را از ممات

مولانا هیچ كتاب یا نوشته‌ای را برازنده قیاس با قرآن، و دراندازه موازنه با كلام  وحی نمی‌داند. او میان قرآن وهر نوشته و‌ كتابی، فاصله‌ای به درازای حقیقت تا مجاز می‌داند. مولانا در دفتر چهارم می‌گوید آن كس كه قرآن را برای خاموش كردن و فرونشاندن غم و ملامت خود و مشغول كردن خود می‌خواند و یا اینكه بخواهد با خواندن قرآن، غصه و غم را از جان خود ببرد و یا زبانه‌های آتش  وسواس را خاموش كند در حقیقت برای قرآن، فضیلت و ارزشی بیش از کلیله و دمنه در نظر خود نیاورده است. به تعبیر او  آتش را با  بهر آبی می‌توان خاموش كرد؛ چه پاك باشد و چه ناپاك.

شاهنامه یا كلیله پیش تو

همچنان باشد كه قرآن از عتو

فرق آن گه باشد از حق و مجاز

كه كند کحل عنایت چشم باز

ورنه پشک و  مشک پیش  اخشمی

هر دو یكسان است چون نبود شمی

خویشتن مشغول كردن از ملال

 باشدش قصد از كلام ذوالجلال

كآتش وسواس را و غصه را

زآن سخن بنشاند و سازد دوا

بهر این مقدار آتش شاندن

آب پاك و بول یكسان شد به فن 

آتش وسواس را این بول و آب

هر دو بنشانند همچون وقت خواب

لیك اگر واقف شوی زین آب پاك

كه كلام ایزد است و روحناك

نیست گردد وسوسه‌ی كلی ز جان

دل بیابد ره به سوی گلستان

زآن كه درباغی و در جویی پرد

هر كه از سر صحف بویی بر

دفتر چهارم 3463-3472

ناصر پورپیرار در مقاله جدید خود ( مدخلی بر ایرانشناسی بی دروغ و بی نقاب 53 مورخ 1/2/86)  یکبار دیگر عمق  کم دانشی و کینه ورزی خویش در قبال مسائل و مدارک تاریخی ایران زمین را به نمایش  گذاشته است . او با بکارگیری ناپسندترین شیوه های ممکن کوشیده تا  با کنارهم گذاشتن چند تصویرمربوط به برهه های مختلف  و افاضه سخنانی کوتاه و عوامفریبانه ، به خوانندگان غیر حرفه ای نوشتارهای خود اینگونه القاء کند که چون  یکی از جزرهای ( ستون های ) کاخ تچر در تخت جمشید در فلان عکس  دیده نمی شود و در  عکس جدیدتر دیده می شود ، پس کلیه کتیبه های کاخ مذکور جعلی است!!!

ناصرپورپیرار: این قدیم ترین عکسی است که از محوطه ی جنوب غربی تخت جمشید، پیش از خاک برداری ها به دست داریم. در قسمت بالای تصویر، بنای تچر به قول داریوش و هدیش به قول خشایارشا را می بینید که ستون شرقی مدخل رواق آن، که با علامت فلش نشان داده ام، از قسمت پایین شکسته است و بیش از قریب یک متر ارتفاع ندارد.

 ناصر پورپیرار :در این دو تصویر قدیمی نیز، موقعیت این دو جرز مدخل رواق کاخ منسوب به داریوش دیده می شود: جرز سمت چپ یا سمت غرب، کامل است و جرز سمت راست و یا سمت شرق را شکسته و کوتاه شده می بینیم که بر بالای آن فلشی قرار داده ام.

 او سپس می افزاید :

اما شگفت تر از این، در سراسر صحنه های حقه بازی و چشم بندی جهان رخ نداده است که بر قسمت تازه ساز همین جرز وصله خورده، کتیبه ای به سه زبان نقر کرده اند!!! سازندگان کسری های شکسته این جرز،  چون از نزدیکی محل قبر خشایارشا باخبر بوده اند، احتمالا روح او را برای حک کتیبه ای تازه به خانه ی قدیم پدرش دعوت کرده اند!!! کم ترین سودی که از این شیادی مملو از وقاحت بی کرانه نصیب مورخ و محقق می شود این است که به مردم و اهل فن تذکر دهد و بقبولاند که تدارک و حکاکی هر متنی به زبان های میخی داریوشی و بابلی و ایلامی، برای ایران و شرق شناسی آلوده ی کنونی، مثل خوردن آب هندوانه است. مطلبی که در ادامه ی این یادداشت ها بسیار به کار خواهد آمد. (ناصر پورپیرار / همان مقاله )

ناصر پورپیرار مطابق معمول با تصور اینکه کشف مهم و مکاشفه سانی کرده است سعی وافر می نماید بواسطه این یکی دو عکس قدیمی موجود از کاخ تچر دست به فرضیه سازی عقده گشایانه دیگری زده و بلافاصله در آزمایشگاه فاقد امکانات علمی اندیشه و تفکر خویش نتیجه گیری لازم را با تزریق حلال آشنای خود که همانا بکارگیری هر چیز و هر کسی به میزان دلخواه جهت ضدیت با تاریخ شکوهمند ایران است بنماید. فرض مضحک او در این معرکه جدید  اینست که آری چون جزر شرقی کاخ تچر در چند عکس  قدیمی  مورد اشاره بصورت شکسته  و ناقص دیده می شود  و در عکس های بعدی شکستگی جزر برطرف شده است لذا چون روی این جزر کتیبه ای از هخامنشیان دیده می شود باید نتیجه گرفت که تمامی کتیبه های کاخ تچر جعلی هستند!!!!

 او بر اثر کم اطلاعی نمی داند همین عکسی که آنرا سند تمامی خام اندیش های خود پیرامون کتیبه های کاخ تچر تخت جمشید قرار داده  به سادگی بعنوان بزرگترین سند رسوایی دیدگاه هایش پیرامون اصالت کتیبه های مذکور نیز می باشد . زیرا در همین عکس قدیمی و سند تاریخی مورد وثوق  حضرت مستطاب ایشان ، به روشنی کتیبه های ستون ( جزر ) غربی  کاخ  مشهود و مشخص است.  

این عکس همانطور که پورپیرار عنوان کرده است یکی از تصاویری است که نمایشگر کاخ تچر داریوش در تخت جمشید پیش از هر گونه مرمت و پاکسازی است و از اصالت اولیه بحد کافی  برخوردارست به گونه ای که مبنای تجزیه و تحلیل پورپیرار در زمینه کتیبه ها و سایر اجزاء کاخ قرار گرفته است  لذا بنا بفرمایشات خود ایشان از هر گونه  شائبه تغییر و دستکاری ( منجمله ادعای جعل کتیبه و ... ) مبراست.

لذا این مسئله بسی جای شگفتی دارد که این باصطلاح تاریخشناس یگانه !!! دوران ما ناگهان کتیبه های نگاشته شده بر روی ستون غربی رواق را که در عکس مورد استناد فریادگر رسوایی تازه او در بررسی ایرانشناسی بی دروغ !!! و بی نقاب !!! است نادیده گرفته و همه نگاه نفرت وار خود را به سمت نیمه دیگر لیوان معطوف می کند.

آیا  این برهان بدیهی دیگری بر سلوک غیر علمی و اخلاقی او نیست که توصیف آن در سطور بالاتر رفته است :

پورپیرار در آزمایشگاه فاقد امکانات علمی اندیشه و تفکر خویش نتیجه گیری هایش را با تزریق حلال آشنا و انحصاری خود که همانا بکارگیری هر چیز و هر کسی به میزان دلخواه جهت ضدیت با تاریخ شکوهمند ایران است ، بانجام می رساند.

وی خوب می داند اکثر خوانندگان تائید کننده آثارش افرادی هستند که با موجودیت ایران و ایرانی مشکل دارند و لذا مستعد این هستند که بطرز ساده لوحانه ای با دیدن چند قطعه عکس  و خواندن چند سطر به سبک داستان شاه و پریان ، اختیار عقل و هوش از کف داده و برایش هلهله و هورا بکشند.پس مکارانه می کوشد با ناپسندترین روشها آنان را به سمت خود جذب نماید و پز یک تاریخشناس روشنفکر و نواندیش!!! را بخود بگیرد.

سئوالی که در اینجا مطرح می گردد اینست که این عکس های مورد استناد  ناصر خان پورپیرار با کدامین دوربین ها و توسط کدامین اشخاص  ثبت و برای تاریخ به یادگار گذاشته شده اند؟ پاسخ روشن است. همان خارجیان و  یا مزدوران آنان که حضرت ایشان جملگی را دزد و غارتگر و تحریف کننده تاریخ در جهت منافع یهود می خواند.

حال چرا این لشکر جیره بگیر یهود چنین احمقانه از هر جعل و سندسازی خود عکسها گرفته و سپس با کمک سرمایه های آژانس های یهود در مقیاس وسیعی مبادرت به چاپ و نشر آنها برای جهانیان از همه جا بی خبر کرده اند، هیچ پاسخی ندارد الا شک به ادعاهای تراوش شده از عقل پاره سنگ وار تاریخشناس یگانه معاصر!! یعنی ناصرخان.

هر شخصی که آشنایی متوسطی با اطلاعات تاریخی ایران داشته باشد نیک می داند که تخت جمشید چند مرحله مشخص از مرمت و بازساری را پشت سر گذاشته است و تمامی جزئیات این مراحل با عکس و توضیحات دقیق در کتب مختلف موجود است و نه تنها هیچ پنهانکاری و یا عوامفریبی در میان نبوده است بلکه خود گروههای مرمت گر با صداقت تمام از تمامی کارهای خویش عکس های مستندی تهیه و به یادگار گذاشته اند.